Dobro dosli!
Ulogujte se ili registrujte svoj nalog :)
DRAGI CLANOVI NAKON 10 GODINA RADA FORUM CE BITI UGASEN DO KRAJA 2015 GOD. OTVARANJE NOVOG FORUMA BICE NAJAVLJENO NA FB STRANICI https://www.facebook.com/Alex.astrology

Niste konektovani. Konektujte se i registrujte se

 » Kafica.... » pitalice » klubic knjizevnika » NAS DRAGI BRANKO COPIC

NAS DRAGI BRANKO COPIC

Pogledaj prethodnu temu Pogledaj sledeću temu Ići dole  Poruka [Strana 1 od 1]

1default NAS DRAGI BRANKO COPIC taj 24/8/2008, 13:25

Guest


Gost
Branko Copić je bosanskohercegovacki i srpski knjizevnik, rodjen 1. januara 1915. godine u selu Hasanima u Bosanskoj krajini, (tada Austro-Ugarska). U isto vreme, njegov otac, kao vojnik austrougarske armije, borio se negde na frontu u Karpatima, a njegov stric Nidzo, srpski dobrovoljac, borio se u srpskoj vojsci protiv austrougarskih zavojevaca. Tako su se dva brata, nalazeci se u dve zaracene vojske, borili ustvari jedan protiv drugoga. Kad mu je bilo cetiri godine, umro mu je otac. Copic je, zajedno sa mladjim bratom i sestrom, ostao da zivi pored majke, dede Radeta i strica Nidze.Uciteljsku skolu je zavrsio u Banja Luci, a Filozofski fakultet u Beogradu. Vec kao student Copic se afirmise kao pisac od dara, skrece na sebe paznju knjizevne kritike i dobija zasluzeno priznanje dodeljivanjem nagrade Milana Rakica.

Uoci Drugog sv. rata nalazio se djackom bataljonu u Mariboru. U danima aprilske katastrofe on je, sa grupom svojih drugova, pokusao da pruzi otpor neprijatelju kod Mrkonjic grada. Posle toga je otisao u svoj rodni kraj, a kad je planula prva oslobodilacka puska, stupio je u redove ustanika i medju njima ostao tokom cele narodnooslobodilacke borbe. Sve vreme rata bio je ratni dopisnik zajedno s nerazdvojnim prijateljem i kumom, takodje veoma poznatim knjizevnikom, Skenderom Kulenovicem.

Dela su mu prevodjena na ruski, engleski, francuski, nemacki, ukrajinski, poljski, ceski, bugarski, slovenacki i madjarski jezik.
Celi radni i zivotni vek nakon Drugog svetskog rata Branko Copić je proveo u Beogradu, ali je vrlo cesto putovao po Jugoslaviji i drugim evropskim drzavama. Mnogi su za njega govorili da je najveci deciji pisac svih vremena rodjen na prostorima bivse Jugoslavije.

Iako je pripadao narodnooslobodilackom pokretu Branko Ćopic je, kao covek velikog obrazovanja, bistrog uma, osecaja za pravdu i pravednost i kritickog posmatranja stvarnosti koja ga je okruzivala veoma rano poceo da iznosi sopstvena misljenja o nekim pojavama. Radio je to ili otvoreno ili u literaturi kao pisac. Kao jedno od najpoznatijih dela bila je Jereticka prica zbog koje je kasnije trpeo velike udare tadasnje komunističke partije na vlasti i drzavnih organa, pa i od samih kolega. Takvih progona je bilo mnogo, pa je knjizevni istoričar Ratko Pekovic to sabrao u knjigu Sudanije Branku Copicu iz koje se vidi na kakve je sve probleme Copic nailazio u svom knjizevnom i politickom zivotu. Pretpostavlja se da su ti progoni i glavni razlog samoubistva koji je Branko Copic izvrsio skocivsi s mosta u reku Savu 1984. godine u Beogradu.

2default Re: NAS DRAGI BRANKO COPIC taj 24/8/2008, 13:41

Guest


Gost
Njegova prozna dela prozeta su lirikom i živopisnim realistickim slikanjem seoskog zivota, poznavanjem zivota i mentaliteta ljudi sa sela, vedrinom i zivoscu duha. Kreirao je mnostvo upecatljivih i zivopisnih likova i dogadjaja nadahnutom pripovedackom tehnikom koristeci svez,
socan i slikovit jezik pri cemu je inspiraciju nalazio u svom podgrmeckom zavicaju. Copica su doratnim pripovetkama najvise zanimali siromasni seljaci, sanjari i prosjaci, deca, skitnice i nadnicari, i on je o svima njima pricao sa briznim, zastitnickim razumevanjem. U lirski intoniranim ratnim pripovetkama Copić je nadahnuto opisivao herojske podvige, mucenistvo i samopregor svojih junaka.

Glavnina Copicevog proznog opusa humoristicki je intonirana, a humor nalazi u prirodi i mentalitetu njegovih junaka koji i u najtezim zivotnim trenucima znaju da sacuvaju vedrinu i da se nasmeju cak i vlastitoj nevolji. Sem toga, Copic je od onih pisaca koji su svoj posmatracki talenat naročito iskazivali kroz otkrivanje sitnih ljudskih mana i nedostataka.

Iako je Copic bio pisac epske sirine i zamaha sa urodjenim pripovedackim i humoristickim darom, u njegovim delima vidljiva je i jedna lirska zica koja se nije pokazivala samo u opisima bosanskih pejzaza već i u portretisanju ljudskih likova koji su mu bili bliski i dragi. Ta Copiceva poetska žica narocito je vidljiva u njegovoj ratnoj lirici, pre svega u zbirci „Ognjeno radjanje domovine“.

Branko Copic je cenjen i kao deciji pisac, prvenstveno zahvaljujući zivoj masti i daru za spretno uoblicavanje svojih posmatranja ali i nesumnjivom humoristickom talentu. Napisao je preko trideset knjiga za decu, medju kojima su i dva romana.

3default Re: NAS DRAGI BRANKO COPIC taj 24/8/2008, 13:45

Guest


Gost
Zbirke pripovedaka

Pod Grmecom (1938),
Borci i bjegunci (1939),
Planinci (1940),
Rosa na bajonetima (1946),
Sveti magarac (1946),
Surova skola (1948),
Ljudi s repom (1949),
Odabrane ratne pripovetke (1950),
Izabrane humoristicke priče (1952),
Ljubav i smrt (1953),
Dragi likovi (1953),
Dozivljaji Nikoletine Bursaca (1955),
Gorki med (1959),
Basta sljezove boje (1970);


Romani

Prolom (1952),
Gluvi barut (1957),
Ne tuguj bronzana strazo (1958)
Osma ofanziva (1964),
Delije na Bihacu (1975);


Zbirke pesama

Ognjeno radjanje domovine (1944),
Pjesme (1945),
Ratnikovo proljece (1947);


Komedije

Dozivljaji Vuka Bubala
Odumiranje medjeda


Dela za decu

U svijetu medvjeda i leptirova (1940), pripovetke
Price partizanke (1944), pripovetke
Pjesme pionirke (1945), pesme
Bojna lira pionira (1945), pesme
Druzina junaka (1945), pripovetke
Bajka o sestri Koviljki (1946), proza
Dozivljaji kuma Torbe (1946), pripovetke
Vratolomne priče (1947), pripovetke
Armija odbrana tvoja (1947), pesme
Suncana republika (1948), pesme
Rudar i mjesec (1948), pesme
Jezeva kucica (1949), pesma
Price ispod zmajevih krila (1950), pripovetke
Pijetao i macka (1952), pripovetke
Dozivljaji macka Tose (1954), pripovetke
Lalaj Bao, carobna suma (1957), pesme
Orlovi rano lete (1957), roman
Partizanske tuzne bajke (1958), pripovetke
Vecernje price, (1958), priče u stihu
Djeda Trisin mlin (1960), zbirka pesama
Price zanesenog djecaka (1960), pripovetke
Magarece godine (1960), roman
Slavno vojevanje (1961), roman
Bitka u Zlatnoj dolini (1963), roman
Mala moja iz Bosanske Krupe (1971), pesme
Glava u klancu, noge na vrancu (1971), pripovetke
Lijan vodi karavane (1975), pripovetke.



izvor---wikipedija



Poslednji izmenio dragana dana 24/8/2008, 13:51, izmenjeno ukupno 1 puta

4default Re: NAS DRAGI BRANKO COPIC taj 24/8/2008, 13:50

Guest


Gost
Bosanska Krajina – ili, još blize, Grmec i Podgrmecje – omiljeni je prostor njegove proze, ozaren uspomenama iz detinjstva, od kojeg se on udaljava samo kad prati svoje zemljake, na njihovim potucanjima ili seobama. Slika zivota data u prvim zbirkama tvrda je, opora, ali ne surova.
Copic pise o drustvenoj stvarnosti sela, o nevoljama sto taru narod, ali njegovo kazivanje, cak i kad se suočava s krajnjom bedom, ne gubi meke, nezne, lirske tonove. U nacinu pripovedanja on je blizi starim realistima nego svojim savremenicima. Tradicionalizam, narodni duh, realizam i angazovanost jesu osnovni elementi Copiceve poetike. Premda je ziveo u epohi velikih knjizevnih promena i cestih oscilacija izmedju tradicionalnog i modernog, Copic se u biti malo menjao. Ostao je do kraja privrzen svom angazovanom narodskom realizmu. Kao takav on je, vise od pisaca poniklih u krilu socijalne literature, bio predodredjen da izrazi narodsku, seljacku,epsku stranu naše revolucije.


izvor---- www.grmec.info/MojGrmec

5default Re: NAS DRAGI BRANKO COPIC taj 24/8/2008, 13:57

Guest


Gost
MALA MOJA IZ BOSANSKE KRUPE

Bilo mi je dvanaest godina,
prvi put sam sisao do grada
iz mog sela, tihog i dalekog,
kad susretoh tebe iznenada.
Eh, djecacke uspomene glupe!
Mala moja iz Bosanske Krupe!

Jesi li me spazila il' nisi,
zbunjenoga seoskoga djaka,
svjetlokosog i ociju plavih,
u oklopu novih opanaka,
kako zija u izloge skupe?
Mala moja iz Bosanske Krupe!

Naisla si kao lak oblacak,
tvoj me pogled za tren obeznani,
zaboravih ime i ocinstvo,
kako mi se zovu ukucani.
Iznevjerih poput sablje tupe.
Mala moja iz Bosanske Krupe!

Tekli tako gimnazijski dani,
uspomena na te ne ocvala,
modra Una u proljetnje noći
tvoje mi je ime saputala.
Lebdjela si ispred djacke klupe,
mala moja iz Bosanske Krupe!

Brzo minu nase djakovanje,
lagan leptir sa krilima zlatnim,
ipak tebe u srcu sacuvah
kroz sve bure u danima ratnim.
Ta sjecanja mogu l' da se kupe,
mala moja iz Bosanske Krupe!

Sad je kasno, vec mi kosa sijedi,
gledam Unu, cuti kao nijema,
zalud lutam ulicama znanim,
sve je pusto, tebe vise nema.
Ej, godine, nemjerljive, skupe!
Zbogom, mala, iz Bosanske Krupe!






NA PETROVAČKOJ CESTI


Na cesti Petrovackoj izbjeglice
i trista djece u kolini.
Nad cestom kruze grabljive ptice,
tudjinski avioni.
Po kamenjaru osnijezenom
celična kisa zvoni...

U snijegu rumena Marija,
mamina kćerka jedina,
bilo joj sedam godina.

Tri dana Grmec gazila
i posrnula stotinu puta.
Suknju je imala - ni kratku ni dugu,
a prsluk malen, premalen,
a povrh svega kabanica,
beskrajnih rukava, siroka, zuta,
od starog ocevog kaputa.

Ponekad mala plakala,
nekad se opet smijala
i vesela bila
kad bi je mati tjesila:

"Jos samo malo, rodjena,
pa cemo vidjeti Petrovac,
a to je varos golema,
tu ima vatre i hljeba
i kuca - do samog neba".

Radovala se djevojcica
i vatri, i gradu nevidjenom,
a sada lezi, sicusna kao ptica,
na cesti Petrovackoj,
na cesti okrvavljenoj.

Oci gledaju sirom,
al sjaja u njima nema,
sa mrtvih usana male
optuzba tece nijema:

O, strasna ptico, ti si me ubila,
a sta sam kriva bila!
Sedam sam godina imala,
ni mrava nisam zgazila.
Tako sam malo zivjela,
i tako malo vidjela,
a svemu sam se divila.
Bila sam bezbrizni leptir,
a ti me pokosi, ptico,
ti mi ugasi zjene,
polomi rucice moje,
od gladi otezale,
od zime ukocene.

Optuzbu vapije dijete,
stisnutih modrih pesti,
u okrvavljenom snijegu,
na Petrovackoj cesti.

Tudjinski ljudi krvavi,
kucu su nasu spalili,
djetinjstvo su mi ukrali,
i mnogo nasih ubili.

Tudjinske ptice, celicne nemile,
nad planinom su nasom letjele.

Smraci se, rodjena goro,
i na sve nase pute,
posalji sinove svoje,
posalji vukove ljute,
osveti moje noge izranjene,
i jutra gladna rasplakana,
i ruke modre i smrznute.

Zagrmi, tata, iz velikog topa,
pomlati tudje gadove,
zabubnjaj, braco, mitraljezom,
mrtva te sestra zove.

Osvetu vapije dijete,
stisnutih smrznutih pesti,
u krvi i snijegu,
na Petrovackoj cesti...

Sponsored content


Pogledaj prethodnu temu Pogledaj sledeću temu Nazad na vrh  Poruka [Strana 1 od 1]

Dozvole ovog foruma:
Ne možete odgovarati na teme u ovom forumu

 
  •  

Free forum | © PunBB | Besplatan Forum međusobnog pomaganja | Signalizirajte zloupotrebu | Napravi bezplatan blog